Dünyayla tüm bağımı koparan bir yerde hapisim. Kendi içime
hapsoldum. Dışarı çıkamıyorum. Korkuyorum oradan. Herkes kötü, her şey acı
verici, mutluluklar geçici, insanlar sahte, maskeli yüzler var her yerde.
Uzak; sevebileceğim her şey, güvende olacağım her yer uzak.
Geldiğim yer buradan çok uzakta.
Sadece nefes alıyorum. Yaşamak gerçekten nefes almak mı? Ölü
müyüm yoksa ben? Öldürebildiler mi beni?
Var mıyım? Bedenim var evet ama ‘ben’ var mıyım? Yok
edebildiler mi beni?
Yapmalıyım. Bir yolunu bulup geri dönmeliyim. Dışarı
çıkmalıyım. Düşünmeye başlamalıyım. Maskeli yüzler arasında maskesiz olarak
dolaşmalıyım. Yeniden ‘var olmalıyım’.
Canım acıyor. Nefes alışım zorlaşıyor. Kanımın damarlarında
donduğunu hissediyorum. Git gide derine
batıyorum.
Sonra her şey duruyor.
Boşluktayız. Hayallerimle birlikte boşluktayım.
Ve her şey yeniden başlıyor.
Nefes alıyorum. Kanım yeniden akmaya başlıyor. Düşünüyorum. Yavaş yavaş geri geliyorum.
Artık güvende
olabileceğim yeri biliyorum. Sevebileceğim, güvenebileceğim her şeyin içimde
olduğunun farkındayım.
Buradayım. Tekrar
‘ben’ olarak yanınızdayım.
Ama bu sefer farklı. Düşünüyorum. Artık eskisi kadar da
korkmuyorum. Canım acımıyor. Derinlere batmıyorum; yüzmeyi başarıyorum.
Bugün her şeyi bitiriyorum. Bugün yaşama ve ölüme yeniden
başlıyorum.
Bugün yeniden doğuşumu kutluyorum…
